Debaty sejmoweX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zasad odliczania od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych przez osoby niepełnosprawne na dojazd na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne

   W związku z przekazaną przy piśmie z dnia 11 grudnia 1998 r. nr SPS-0202-1196/98 interpelacją pani poseł Krystyny Herman i panów posłów Marka Dyducha i Mieczysława Jedonia w sprawie określenia jednakowych zasad dokonywania odliczeń od dochodu, wydatków poniesionych przez osoby niepełnosprawne lub osoby posiadające na utrzymaniu osoby niepełnosprawne, dojeżdżające na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne własnym samochodem i dojeżdżające na te zabiegi karetką transportu sanitarnego lub innymi środkami transportu, uprzejmie informuję.    Na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (DzU z 1993 r. nr 90, poz. 416 z późn. zm.) podatnik będący osobą niepełnosprawną lub podatnik, na którego utrzymaniu pozostają osoby niepełnosprawne, może odliczyć od dochodu wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne.    W § 8 rozporządzenia z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (DzU nr 35, poz. 173 z późn. zm.) minister finansów w porozumieniu z ministrem pracy i polityki socjalnej określił rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne osoby niepełnosprawnej, których poniesienie uprawnia do dokonania odliczeń od dochodu.    Odliczeniu od dochodu podlegają m.in. wydatki poniesione na:    1) odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne osoby niepełnosprawnej karetką transportu sanitarnego,    2) odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 również innymi środkami transportu niż wymienione w pkt 1,    3) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne do lat 16, dla potrzeb wynikających z konieczności przewozu na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.    Wydatki, o których mowa w pkt. 1 i 2 podlegają odliczeniu w wysokości faktycznie poniesionej, zaś podstawą odliczenia tych wydatków jest posiadanie dowodu ich poniesienia. Natomiast wysokość ulgi z tytułu wydatków wymienionych w pkt. 3 została określona w sposób zryczałtowany i wynosi trzykrotność najniższego wynagrodzenia pracowników, określonego w odrębnych przepisach, za grudzień roku poprzedzającego rok podatkowy. W przypadku tej ulgi nie ma obowiązku dokumentowania poniesionych wydatków.    Postulowane w wystąpieniu ujednolicenie zasad i warunków odliczania od dochodu wydatków poniesionych z tytułu dojazdu na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne osób niepełnosprawnych nie znajduje uzasadnienia.    Podkreślenia wymaga fakt, że ulga związana z używaniem własnego samochodu osobowego przez osoby uprawnione, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, została wprowadzona na liczne wnioski osób niepełnosprawnych i organizacji społecznych rozporządzeniem z dnia 14 grudnia 1995 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (DzU nr 148, poz. 722).    W przypadku tej ulgi zasadnym było określenie limitu kwotowego, gdyż odliczenie faktycznie poniesionych wydatków z tytułu używania samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym dojazdem na zabiegi, wymagałoby prowadzenia przez osoby niepełnosprawne lub osoby mające na utrzymaniu osoby niepełnosprawne szczegółowej ewidencji tych wydatków w celu określenia, jaka ich część dotyczy dojazdów na niezbędne zabiegi. Zatem przedmiotowa ulga podatkowa, która w swym założeniu ma wspomagać osoby niepełnosprawne w wykonywaniu czynności życiowych, wprowadziłaby niepotrzebne utrudnienia wynikające z nałożenia dodatkowych obowiązków.    Odmienna sytuacja występuje w przypadku osób niepełnosprawnych korzystających z usług kolumny transportu sanitarnego lub innego środka transportu. Innymi środkami transportu może być zarówno taksówka, jak i samochód będący własnością np. sąsiada czy członka rodziny. Osoba świadcząca usługi transportowe zobowiązana jest na wniosek usługobiorcy wystawić rachunek lub pokwitowanie odbioru zapłaty. Jednocześnie kwota zapłacona przez osobę niepełnosprawną za przewóz stanowi dla usługodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Ceny tych usług są często znacznie wyższe niż wydatki związane z eksploatacją własnego samochodu. Dlatego też należało przyznać prawo do odliczenia pełnego wydatku.    Ponadto pragnę wyjaśnić, iż w obecnym stanie prawnym nie jest możliwa zmiana przepisów powołanego rozporządzenia, gdyż w świetle art. 217 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (DzU nr 78, poz. 483) ˝nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy˝.    Podsekretarz stanu    Jan Rudowski    Warszawa, dnia 29 grudnia 1998 r.