Debaty sejmoweX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie interpretacji przepisów zawartych w art. 111 ustawy z dnia 12 września 1996 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

   W odpowiedzi na interpelację poselską skierowaną przez pana posła Mariana Marczewskiego do ministra zdrowia i opieki społecznej (sygn. SPS-0202-334/98), dotyczącą niejasności przepisów zawartych w art. 111 ustawy z dnia 12 września 1996 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uprzejmie informuję:    1. Z końcem 1996 r. weszła w życie nowelizacja ww. ustawy (DzU nr 127, poz. 593 z 1996 r.), która dokonała szeregu istotnych zmian w regulacjach prawnych w zakresie problemów alkoholowych. Wskazała nowe zadania dla różnych szczebli administracji publicznej, tak państwowej, jak i samorządowej. Gminy zostały zobowiązane do podejmowania konkretnych różnorodnych działań na rzecz profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Wraz z przekazaniem samorządom lokalnym nowych zadań własnych ustawa jednoznacznie wskazała dodatkowe źródło finansowania tych zadań.    Art. 111 ust. 1 stanowi, iż: ˝W celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18˝. Znowelizowana ustawa nie tylko jednoznacznie określiła źródło pozyskiwania środków na finansowanie działań w sferze profilaktyki problemów alkoholowych w gminie, ale również wyraźnie zastrzegła możliwość przeznaczania tych środków na inne niż wymienione w ustawie cele - art. 182.    ˝Dochody z opłat za wydane na podstawie art. 18 lub 181 zezwolenia oraz dochody z opłat określonych w art. 111 mogą być wykorzystane jedynie na realizację gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych˝.    2. W opinii Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, a także ekspertów, z którymi ta instytucja współpracuje (np. prof. dr hab. Barbary Jaworskiej-Dębskiej z Katedry Prawa Administracyjnego Uniwersytetu Łódzkiego), konstrukcja art. 111 ust. 3 uzależnia powstanie obowiązku wniesienia opłaty uzupełniającej od wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim w danym punkcie sprzedaży. Rozwiązanie to nie pozostawia więc żadnych wątpliwości co do intencji ustawodawcy, aby pobierać opłatę od podmiotu gospodarczego posiadającego zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, a więc mogącego zeń korzystać prowadząc sprzedaż w określonym punkcie sprzedaży.    Wartość sprzedaży, o której jest mowa w art. 111 ust. 3, ustala się dla całego punktu sprzedaży łącznie, a nie dla każdego rodzaju napoju alkoholowego, na którego sprzedaż wydane jest odrębne zezwolenie. Jeśli dany podmiot gospodarczy posiada więcej niż jeden punkt sprzedaży, opłatę uzupełniającą ustala się odrębnie dla każdego punktu sprzedaży.    3. Przyjmując za podstawę opisaną w pkt. 2 konstrukcję prawną - o obowiązku wnoszenia podwyższonej o 50% lub 100% opłaty, zgodnie z art. 111 ust. 3, decyduje wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych w punkcie sprzedaży. W tej sytuacji należy uznać, iż po przekroczeniu w roku poprzednim wymienionych w ustawie progów wartości sprzedaży - w danym punkcie sprzedaży, niezależnie od rodzajów posiadanych poprzednio zezwoleń, podmiot gospodarczy prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych powinien wnieść do kasy opłatę za każde zezwolenie, z którego zamierza korzystać w nowym roku kalendarzowym w wysokości odpowiadającej zapisom art. 111 ust. 3. Jeżeli wartość sprzedaży napojów alkoholowych przekroczyła równowartość 10 000 ECU (ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych ogłaszanego przez NBP z 31 grudnia tego roku), wówczas opłaty za korzystanie z wszystkich rodzajów zezwoleń, które posiada dany podmiot gospodarczy, powinny być podwyższone o 50%. W przypadku gdy wartość sprzedaży napojów alkoholowych w danym punkcie sprzedaży przekroczy 30 000 ECU podmiot gospodarczy prowadzący tę sprzedaż za każde zezwolenie, z którego zamierza korzystać w nowym roku kalendarzowym, wnosi opłatę podwyższoną o 100%.    Ponieważ sygnalizowane przez pana posła wątpliwości mają raczej zawężony charakter i nie są w opinii Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej wadami prawnymi, lecz jedynie pochodną różnorodnych opinii prawnych występujących w kontekście interpretacji prawa w tym zakresie, resort zdrowia nie przewiduje w najbliższym czasie podjęcia prac legislacyjnych w aspekcie przedstawionych przez pana posła problemów.    Minister    Wojciech Maksymowicz    Warszawa, dnia 14 kwietnia 1998 r.