Debaty sejmoweX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie specjalistycznych usług medycznych

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją posła na Sejm RP Stanisława Misztala, otrzymaną przy piśmie z dnia 31 grudnia 1999 r., nr SPS-0202-3042/99, uprzejmie informuję, że koronaroplastyka wraz z leczniczymi środkami technicznymi jest wysokospecjalistyczną procedurą medyczną finansowaną z budżetu państwa.    Procedura ta jest negocjowana z wybranymi ośrodkami kardiologicznymi. Aby zapewnić wysoką jakość wykonanego zabiegu oraz pełne bezpieczeństwo pacjentowi, ośrodki te muszą spełniać odpowiednie warunki:    - posiadać sprawną aparaturę kardioangiograficzną oraz kadrę zdolną do samodzielnego wykonywania zabiegów oraz ich oceny,    - wykonywać rocznie minimum 100 zabiegów,    - posiadać zabezpieczenie kardiochirurgiczne.    Liczba wykonywanych rocznie przez dany ośrodek koronaroplastyk zależy od ilości posiadanej aparatury i kadry medycznej. W skali kraju nakłady finansowe i liczba wykonywanych zabiegów sukcesywnie wzrasta. I tak w 1997 r. - 7343 zabiegi, w 1998 r. - 10 846 zabiegów i w 1999 r. - powyżej 15 000 zabiegów (brak jeszcze ostatecznych danych). Tendencja wzrostowa będzie nadal utrzymywana.    Inaczej przedstawia się sprawa wszczepiania stymulatorów. Zakup stymulatorów finansowany jest z budżetu państwa. Stymulatory te są w tzw. Banku Leczniczych Środków Technicznych. Zabieg wszczepienia stymulatora finansowany jest przez właściwą regionalną kasę chorych. W miesiącach letnich 1999 r. wystąpił w banku okresowy niedobór stymulatorów. Od września 1999 r. ilość zakupionych stymulatorów jest proporcjonalna do potrzeb. Hospitalizacja pacjenta po tych zabiegach jest krótka i wynosi średnio 2-4 dni. Pobyt w szpitalu i ewentualne leczenie rehabilitacyjne finansowane są przez właściwą regionalną kasę chorych.    Przepisy rozporządzenia ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 9 czerwca 1999 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników publicznych zakładów opieki zdrowotnej (DzU nr 52, poz. 543), które stosowane są do pracowników zatrudnionych w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, prowadzonych w formie jednostki budżetowej lub zakładu budżetowego, oraz zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez organy, o których mowa w art. 8 ust. 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (DzU nr 91, poz. 408, z późn. zm.), nie przewidują dodatków za pracę wykonywaną w warunkach szkodliwych. Wynika to m.in. z faktu występowania na stanowiskach pracy w zakładach opieki zdrowotnej wielu różnorodnych czynników fizycznych, chemicznych, biologicznych, mogących wywierać szkodliwy wpływ na zdrowie pracowników, i braku możliwości przyznania dodatków za pracę w warunkach szkodliwych lub uciążliwych wszystkim pracownikom, których może to dotyczyć.    W związku z powyższym nieuzasadnione byłoby przyznanie takiego dodatku tylko jednej grupie pracowników, którzy wykonują zabiegi kardiologiczne pod kontrolą promieniowania rentgenowskiego.    Natomiast samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej nie posiadają już statusu jednostek budżetowych i zgodnie z art. 772 § 1 Kodeksu pracy warunki wynagradzania - do czasu objęcia pracowników zakładowym układem zbiorowym pracy lub ponadzakładowym układem zbiorowym pracy - ustalają w regulaminie wynagradzania.    Zgodnie z art. 771 Kodeksu pracy warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą ustalają układy zbiorowe pracy, zgodnie z przepisami działu jedenastego, z zastrzeżeniem przepisów art. 772 i 774 Kodeksu pracy. Pracodawca zatrudniający co najmniej 5 pracowników nieobjętych zakładowym ani ponadzakładowym układem zbiorowym pracy ustala warunki wynagradzania za pracę w regulaminie wynagradzania.    W regulaminie wynagradzania pracodawca może ustalić także inne świadczenia związane z pracą i zasady ich przyznawania (art. 772 § 1 i 2 Kodeksu pracy).    Jeżeli u danego pracodawcy działa zakładowa organizacja związkowa, pracodawca uzgadnia z nią regulamin wynagradzania.    Należy również zwrócić uwagę na fakt, iż Ministerstwo Zdrowia opracowało projekt ustawy o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, w którym przewiduje się m.in. regulacje dotyczące czasu pracy. Wyżej wymieniony projekt w trybie pilnym skierowany został do Sejmu RP, gdzie - po zakończeniu prac w Komisji Zdrowia - w dniu 19 listopada 1999 r. uchwalono ustawę i przekazano ją do Senatu RP. Po zakończeniu zaś prac w Senacie w dniu 22 grudnia 1999 r. ustawa została ponownie uchwalona przez Sejm RP i przekazana do podpisu prezydenta RP.    W tej sytuacji strony uzgadniające regulamin wynagradzania powinny rozważyć, czy celowe byłoby wprowadzanie dodatków za pracę w warunkach szkodliwych, gdyby weszła w życie ww. ustawa, która przewiduje skrócony wymiar czasu pracy dla niektórych pracowników zatrudnionych w takich warunkach.    Ponadto informuję, że w ramach strategicznego programu rządowego (SPR-1) pn. ˝Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia człowieka w środowisku pracy˝ realizowane jest obecnie zadanie badawcze: Ocena zawodowego narażenia na promieniowanie jonizujące personelu medycznego wdrażającego nowe procedury radiologii interwencyjnej. W 1999 r. w ramach tego zadania zmierzono m.in. wartości dawek otrzymywanych przez wszystkich członków zespołu wykonującego zabiegi kardiologiczne pod kontrolą promieniowania rentgenowskiego i sprawdzono przydatność nowych dozymetrów. Otrzymane wyniki pozwolą już wkrótce na wdrożenie nowych metod oceny narażenia pracowników uczestniczących w kardiologicznych i ortopedycznych zabiegach radiologii interwencyjnej, zgodnych z wymaganiami Unii Europejskiej.    Z poważaniem    Sekretarz stanu    Maciej Piróg    Warszawa, dnia 21 stycznia 2000 r.