Debaty sejmoweX Kadencja

Interpelacja w sprawie proponowanych przez rząd zmian w ustawie o emeryturach i rentach

   Panie Ministrze! Przyjęty przez Radę Ministrów projekt ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach zakłada wprowadzenie zakazu podejmowania pracy i prowadzenia działalności gospodarczej przez emerytów, którzy nie osiągnęli ustawowego wieku emerytalnego, pod rygorem utraty prawa do świadczeń otrzymywanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Proponowane zmiany w odczuciu społeczeństwa, w szczególności samych zainteresowanych, mają charakter dyskryminacyjny. Ograniczenie możliwości podejmowania pracy jest poza tym sprzeczne z obowiązującymi ogólnymi zasadami prawa pracy oraz normami prawa międzynarodowego i prawa konstytucyjnego. Nie ulega wątpliwości, iż zakaz podejmowania pracy przez emerytów jest niezgodny m.in. z art. 6 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych, deklarującym prawo do pracy jako ˝... prawo każdej osoby do uzyskania możliwości utrzymania się poprzez pracę swobodnie wybraną lub przyjętą˝. Podobna regulacja prawna została przyjęta w Europejskiej Karcie Socjalnej, która w art. 1 uznaje, że ˝każda osoba powinna mieć sposobność zarabiania na swoje życie poprzez swobodnie przyjętą pracę˝. Nie tylko w świetle obowiązujących Polskę aktów prawa międzynarodowego, również wobec art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, każdy obywatel posiada prawo do swobodnego wyboru zawodu i miejsca pracy. Zakaz podejmowania pracy dla emerytów może być poczytywany jako naruszenie tego prawa.    Wyżej wskazany stan prawny sprawia, że promując wadliwie skonstruowane zapisy ustawowe, rząd naraża się po raz kolejny na zaskarżenie ustawy do Trybunału Konstytucyjnego. Takie postępowanie narusza zasadę demokratycznego państwa prawa, a jego koszty zarówno w wymiarze ekonomicznym jak i społecznym ponownie poniosą obywatele.    Sprawą szczególnie istotną jest niezgodność proponowanych zmian ustawowych nie tylko z normami zawartymi w aktach wyższego rzędu, ale również z zasadami sprawiedliwości społecznej i odczuciami społecznymi. W toku dotychczasowych zmian ustrojowych i reform ekonomicznych dokonanych po roku 1989 to właśnie emeryci i renciści stanowią jedną z najbardziej poszkodowanych grup społecznych. W zasadzie ich obciążyły koszty wprowadzonych przemian. Nie ulega wątpliwości, że ludzie ci, jako twórcy wypracowanego w latach poprzednich majątku narodowego, nie zasłużyli na takie traktowanie. W tym stanie rzeczy należy moim zdaniem rozważyć, jak długo jeszcze rządzące ekipy ciężarem popełnionych przez siebie błędów i zmarnotrawionych pieniędzy obciążać będą ludzi znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji finansowej. Pytanie to jest szczególnie aktualne w świetle stwierdzonych nieprawidłowości w funkcjonowaniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz negatywnych odczuć społecznych w sprawie nadmiernych kosztów wprowadzonych ostatnio reform. Uzasadnianie oczywistych oszczędności interesem społecznym i walką z bezrobociem jest co najmniej wątpliwe.    W związku z powyższym zwracam się do pana z następującymi kwestiami:    1. Jak dużej liczebnie grupy dotyczą proponowane zmiany?    2. Czy rząd zdaje sobie sprawę z konsekwencji niezgodności proponowanych zmian z obowiązującym prawem?    3. Jaki jest rzeczywisty rachunek zysków i strat poniesionych w wyniku wprowadzenia zmian w ustawie i czy została przeprowadzona w tej sprawie fachowa analiza?    Poseł Bogdan Lewandowski    Toruń, dnia 4 października 1999 r.