Debaty sejmoweX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie metodologii opracowywania traktatu dotyczącego członkostwa Polski w Unii Europejskiej

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła Janusza Dobrosza, przekazaną pismem nr SPS-0202-1043/02, z dnia 5 kwietnia br. uprzejmie informuję:    1. Na obecnym etapie prac nad traktatem akcesyjnym trudno mówić o istnieniu jego wstępnego projektu. W dniu 13 marca br. rozpoczęła prace grupa robocza Rady UE, której zadaniem jest zredagowanie projektu traktatu akcesyjnego. W skład grupy wchodzą przedstawiciele państw członkowskich, Komisji Europejskiej, służb prawnych Rady i komisji. Mandat grupy obejmuje przygotowanie wspólnego stanowiska Unii w celu przekazania go państwom kandydującym. Prace grupy obecnie mają charakter wstępny i koncentrują się na adaptacjach technicznych, tj. opracowaniu listy adaptacji, które muszą być dokonane w aktach prawnych należących do dorobku prawnego Wspólnot Europejskich. Na podstawie informacji ze wszystkich państw kandydujących komisja przygotowuje odpowiednią dokumentację do dalszych prac w Radzie. Można się spodziewać, że w dalszych pracach grupa redakcyjna wykorzysta doświadczenia z poprzednich rozszerzeń Wspólnot Europejskich. Traktaty akcesyjne z 1985 r. (przystąpienie Hiszpanii i Portugalii) oraz z 1994 r. (przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji) nie zawierały klauzuli dotyczących ich wypowiedzenia.    2. Rząd RP nie będzie się ubiegał o wprowadzenie do traktatu akcesyjnego postanowień przewidujących dla nowych członków możliwość wystąpienia z Unii Europejskiej. Wynika to z faktu, że celem Polski, tak jak i innych obecnych i przyszłych członków Unii, jest ˝tworzenie coraz ściślejszego związku pomiędzy narodami Europy˝ (art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej). Intencją Polski jest udział w budowie Unii jako struktury o charakterze trwałym i z tego powodu opartej na traktacie zawartym na czas nieograniczony.    3. Konwencja wiedeńska o prawie traktatów z 1969 r. szczegółowo reguluje kwestię wycofania się przez stronę z zawartego przez nią traktatu. W Konwencji wyróżniono trzy możliwości: po pierwsze, wycofanie się na podstawie postanowień samego traktatu; po drugie, wycofanie się za zgodą pozostałych stron; po trzecie wreszcie, wycofanie się w przypadku, gdy traktat takiej możliwości nie przewiduje (art. 54 i 56). Prace nad Konwencją wiedeńską toczyły się w ramach Narodów Zjednoczonych, jej depozytariuszem jest sekretarz generalny ONZ, a sama Konwencja opiera się na zasadach prawa międzynarodowego zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych. Nie wchodząc w szczegóły uregulowań zawartych w art. 54 i 56 Konwencji, należy stwierdzić, iż prawo międzynarodowe dopuszcza zawieranie traktatów, w tym umów tworzących organizacje międzynarodowe, które nie posiadają przepisów regulujących wycofanie się z tych instrumentów.    4. Rząd RP nie będzie zabiegał o podpisanie odrębnego traktatu o akcesji Polski do UE. Dotychczasowa praktyka zawierania jednego traktatu dotyczącego grupy państw przystępujących w tym samym terminie do Wspólnot okazała się wygodna i skuteczna. Podpisanie jednego, a nie kilka traktatów upraszcza bowiem przeprowadzenie procedur ratyfikacyjnych we wszystkich zainteresowanych państwach i nie wpływa na jakość rozwiązań w nim przewidzianych.    5. Kwestie prac nad traktatem akcesyjnym są przedmiotem konsultacji z rządami innych państw kandydujących. Konsultacje te odbywają się w ramach systematycznych spotkań głównych negocjatorów tzw. grupy luksemburskiej. Ponadto w Brukseli powstała grupa konsultacyjna radców odpowiedzialnych za sprawy prawne w przedstawicielstwach państw kandydujących przy Unii Europejskiej.    Łączę wyrazy szacunku    Minister    Włodzimierz Cimoszewicz    Warszawa, dnia 26 kwietnia 2002 r.