Debaty sejmoweX Kadencja

Interpelacja w sprawie podstawy prawnej wydanego przez głównego lekarza weterynarii zakazu wyznaczania osób zatrudnionych w inspektoratach weterynarii do wykonywania czynności weterynaryjnych na własny rachunek

   Żaden przepis ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, ani żaden inny przepis dotyczący weterynarii nie ustanowił zakazu do wyznaczania osób zatrudnionych w inspektoratach weterynarii do wykonywania czynności weterynaryjnych na własny rachunek, w tym wykonywania czynności w ramach zleceń organu Inspekcji Weterynaryjnej.    Główny lekarz weterynarii, wydając polecenie powiatowym lekarzom weterynarii za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza weterynarii i powołując się na pisma:    a) Ministerstwa Finansów FS2/cz. 85/33a/98 z dnia 10 lipca 1998 r.,    b) Biura Rzecznika Praw Obywatelskich 289595/98/VIII/IP z 12 listopada 1998 r.,    c) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Wet.P.-46/107/99 z 24 września 1999 r.,    d) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji DSG-6258/99/PK z 23 grudnia 1999 r.,    naruszył prawo, ponieważ te pisma - zgodnie z konstytucją - nie są źródłem prawa. Pisma ww. nie mają charakteru wiążącego i należy je traktować jako jedną z dopuszczalnych interpretacji przepisów prawa, co w swym piśmie trafnie podkreśla pan Józef Płoskonka.    Powoływanie się przez głównego lekarza weterynarii na art. 45 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (DzU z 1999 r. nr 66, poz. 752), który reguluje sposób finansowania zobowiązań wynikających z umów dotyczących czynności zlecenia, jest naruszeniem prawa, ponieważ ustawa przewiduje, a nie nakazuje tworzenie środka specjalnego o nazwie ˝Inspekcja higieny mięsa i zwierząt w obrocie˝, którego źródłem dochodów będą opłaty za czynności wykonywane przez osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej. Przepis ten reguluje jedynie obieg środków finansowych przy pobieraniu opłat za czynności wykonywane z wyznaczenia przez osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej.    Nie ma przepisu, który by wyłącznie ograniczał rozliczanie za czynności wykonywane w ramach wyznaczenia lub upoważnienia przez księgowość i kasę Inspekcji Weterynaryjnej. Do lekarzy weterynarii zatrudnionych w inspektoratach weterynarii na stanowiskach inspektorów nie ma zastosowania art. 72 ust. 2 ustawy z 16 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej. Stanowiska te nie są też wymienione w ustawie z 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne.    W rozporządzeniu ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej z 17 września 1998 r. w sprawie szczegółowych kryteriów obowiązujących przy wyznaczaniu i uchylaniu wyznaczenia lekarza weterynarii lub innej osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych czynności jest pełna lista przypadków, przy których zaistnieniu łącznie może nastąpić wyznaczenie lub jego uchylenie. Nie ma w tym rozporządzeniu warunku i polecenia głównego lekarza weterynarii. Natomiast lekarze weterynarii, pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzący działalność gospodarczą na własny rachunek kryteria, o których mowa w rozporządzeniu, łącznie spełniają.    Jak wynika z materiałów dostarczonych przez Główny Inspektorat Weterynarii zarobki inspektorów w powiatowych inspektoratach weterynarii wahają się w granicach brutto od 1355 zł do 2051 zł. Niskie zarobki tych pracowników powodują podejmowanie decyzji o odchodzeniu z pracy w inspektoratach weterynarii z powodów ekonomicznych.    Jak mnie poinformowali członkowie samorządu lekarsko-weterynaryjnego Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna zwróciła się do pana ministra w dniu 15 grudnia 1999 r. z pismem zawiadamiającym o pogarszającej się sytuacji materialnej lekarzy weterynarii wykonujących zawód w Inspekcji Weterynaryjnej, prosząc o umożliwienie uzyskiwania dodatkowych zarobków przez wyznaczanie tych lekarzy weterynarii do badania zwierząt rzeźnych i mięsa. Do dnia dzisiejszego mimo upływu terminu wynikającego z K.p.a. na udzielenie odpowiedzi na to pismo Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna nie otrzymała jej od pana ministra ani nie spowodowano wstrzymania działania głównego lekarza weterynarii, mimo że w osobistej rozmowie z panem prezes i wiceprezes Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej prosili o 2-letni okres przejściowy.    W związku z tym zwracam się z pytaniami:    1. Czy w przypadku jeżeli powiatowy inspektorat weterynarii nie utworzy środka specjalnego (bo zgodnie z ustawą może, a nie musi go tworzyć) pracownicy tych inspektoratów, którzy nie są ich organami, mogą czy nie mogą być wyznaczeni do badania mięsa?    2. Czy w przypadku jeżeli powiatowy inspektorat weterynarii działa w formie zakładu budżetowego, a więc nie może tworzyć dodatkowo środka specjalnego, pracownicy tego inspektoratu oraz inni pracownicy inspekcji niebędący jej organami mogą czy nie mogą być wyznaczeni do badania mięsa w tym inspektoracie?    Poseł Władysław Józef Skrzypek    Włocławek, dnia 28 stycznia 2000 r.