Debaty sejmoweX Kadencja

Interpelacja w sprawie poszerzenia kręgu osób uprawnionych do nieodpłatnego nabycia akcji prywatyzowanych spółek skarbu państwa na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

   Na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (DzU nr 118, poz. 561 z późn. zm.) uprawnienia do nieodpłatnego nabycia akcji nie nabyły osoby, które:    1) zatrudniane były w przedsiębiorstwach państwowych dłużej niż 10 lat, ale z tego przedsiębiorstwa odeszły na zasadzie porozumienia stron lub porozumienia między zakładami albo wypowiedzenia umowy,    2) wdowy po pracownikach przedsiębiorstw państwowych, którzy gdyby jeszcze żyli spełnialiby wszystkie wymogi określone w art. 2 pkt 5 cytowanej wyżej ustawy.    Do mojego biura poselskiego zgłasza się coraz więcej osób niezadowolonych z tego, że nie znalazły się w kręgu osób uprawnionych do nieodpłatnego nabywania akcji swoich macierzystych przedsiębiorstw, dziś prywatyzowanych jako spółki skarbu państwa. Są wśród nich osoby, które w przedsiębiorstwie takim przepracowały nawet 40 lat, a odeszły z niego z różnych względów, często zdrowotnych lub po to, by rozpocząć działalność gospodarczą w ramach firmy rodzinnej w warunkach stworzonych po 1989 r. Są wśród nich także wdowy po pracownikach, którzy z tych przedsiębiorstw przeszli na emeryturę lub rentę w wyniku wypadku przy pracy i już do dalszej pracy w tym przedsiębiorstwie nie powrócili, albo powrócili na krótko, na czas załatwienia formalności związanych z przejściem na rentę chorobową.    Wyżej wymienione osoby podnoszą głównie ten zarzut wobec ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych z 30 sierpnia 1996 r., że narusza ona konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej, bo przecież są przypadki, że uprawnienia, które im nie przysługują, nabyli pracownicy, którzy w tym przedsiębiorstwie przepracowali zdecydowanie krócej niż niejeden z nich (np. tylko ustawowe 10 lat, podczas gdy oni 30 lat i więcej). Są znane mi także przypadki, gdy po przepracowaniu ponad 40 lat pracownik przeszedł do innego przedsiębiorstwa, w którym nie zdążył przepracować pełnych 10 lat, gdyż szybciej osiągnął wiek 65 lat uprawniający go do przejścia na emeryturę.    Ponieważ trwają obecnie prace nad kolejną nowelizacją ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, zapytuję pana ministra, czy rząd zamierza uwzględnić w tej nowelizacji przypadki opisane przeze mnie w niniejszej interpelacji.    Poseł Jerzy Feliks Budnik    Wejherowo, dnia 25 lutego 1999 r.